27 Mart 2017 Pazartesi

Tamam da Niye Ordasın?

'Tren Rayları Kadar Sıkıldım'

Yaşlandım mı yoksa yoruldum mu?
Daha çok başındayım halbuki her şeyin. Belki de başlamaktan korkuyorum. Henüz bu tarz soruları cevaplayabilecek yetkinliğe sahip değilim ama bi sene önceki enerjimin dahi olmadığı konusunda adım kadar eminim. Sahiden benim ismim bi ara 'Arthur'du. Ne oldu ona?

Anlatıyorum bak dinle;
Bi kuyu var, sürekli oraya itiliyorum ben. Daha doğrusu tam çıktım, galiba çıkıcam diyorum ama sürekli yükseltiyorlar kuyuyu. Tek sorun ben duvara tırmanmayı bilmiyorum. Kimse de demiyor ki 'böyle'.

Arthur demişken, eskiler bilir sadece onu. Sahi var mı hala onlardan burda? Bilemedim.

Bu arada 24 oldum. Yirmidört. Ben bu büyüme işini hiç sevemedim, sevemediğimden dolayı da hiç beceremiyorum. Yaklaşık bi 3 yıldır düzenli olarak beceremiyorum büyümeyi. Pardon, çok fazla becerdiğim için sıkılmış da olabilir. 'Enerjim yok' dedim yukarıda okudun di mi? Okumuşsundur çünkü ilk paragraftı o. Onu bari okumuş ol. Araları atlamış olabilirsin, sorun değil.

Bazen paralel evrenlerdeki Aktuğ'ları düşünüyorum. -Onlardan biri Arthur olarak devam ediyor, kesin bilgi- Daha doğrusu önce paralel evrenleri. Bence verdiğimiz her karardan en azından iki farklı evren doğuyor. Düşünsene, çıldırırsın. Neyse sen bize lazımsın, sakin. Bu konu çok uzun zaten, istersen bi ara karşılıklı çay içer konuşuruz. İstemezsen o da sana kalmış.

'Pardon, ben bi' irish cream americano alabilir miyim?'

Ve evet, yukarıda okudukların kadar boş hayatım. Ne yapıyorum, neden yapıyorum, yapabiliyor muyum, yapmak istiyor muyum, yapmaya devam etmeli miyim, devam edecek miyim ya da edebilecek miyim... Diyerek gidiyor bu aralar zaman. Evet, giden tek şey zaman bu ara, hayatım pek gidiyormuş gibi hissettirmiyor çünkü. Şey gibi düşün, 'ayağın debriyajdayken gaza basıyormuşsun gibi'. Şimdi böyle düşününce patinaj da çekebilirim bi anda fırlayıp. Bak bu güzel bakış açısı.

'Kuş vuralım istersen?'

27 Aralık 2016 Salı

Darısı 77'ye

2016 sonların ve yeni başlangıçların yılı oldu bu sene.

Evet, en büyük son okul hayatımındı. Mezuniyet tek başına yeterli bir son. Tek başına ama çoğul. Çünkü okul bitince bi'çok şey onunla birlikte bitti.

Hayatımın ilk yarısı bitti. İlk yarısı ama 23 sene sürdü sadece. Geri kalan yarısı ne kadar sürer bilinmez. Yeni mezun tribi yapmak istiyorum aslında ama sanırım belli süre yapmayınca paslanıyor insan ya da alışıyor.

Alıştım evet. Mezun olmuş olmaya, aile evine, geçen 5 sene sonunda kürkçü dükkanına geri dönmeye ve hatta çalışma hayatına ya da daha doğru bir tabirle monotonluğa.

Açık konuşacak olursam çalışma hayatına tam olarak bir sıfat bulamıyorum ama emin olduğum bir şey varsa o da monoton oluşu.
Ah Sakarya ah...

2016, ayrıca 3-4 senelik bir serüvenin de sonu oldu. Pat diye bitmeli bir son. Arada akla gelince 'lan' demeli bir son.

Yanılgıların, yanlışların, sıkılmaların, bocalamaların, kayıpların yılı...

Sanırım 2016 herkesin dediği gibi 'çirkin' bir sene oldu benim için de. Düşününce aklıma 'bak bu çok güzeldi' dediğim ufak tefek şeyler geliyor. 2013-2014'le yarıştırmayı denersek, denemeyelim.

2017'den isteyebilecek bir dilek hakkım varsa şayet, -ki yoktur- iyi olmasını, iyi gelmesini dilerim. (Var mı?)

('Kime göre iyi' diye soran olursa diye; Bana, bana göre iyi olsun yeter.)

Bu arada bu blogun 7. yılına giriyoruz.
Çocuğum bu sene ilk okula başlıyor.

19 Aralık 2016 Pazartesi

Belki de Hep Böyleydim?

''Gerçekten hala beni hatırlıyor musun,
mesela en çok neye gülerdim ?
Yalan yok bazı şeyleri unutuyorum,
Bilirsin zaten kötüydü hafızam.
Şarkılar yazmadım diye mi gitmiştin ?
Yoksa birini mi sevmiştin ben uyurken ?
Senden sonra pek bi şey değişmedi aslında
Koltukta uyumayı severdim hatırlasana.

Unut gitsin geçmişi bunca zaman sonra nasılsın ?
Böyle biraz tuhaf oldu sanki ayaküstü konuşmasak iyiydi.

İnan bazen düşünüyorum seni, hep değil
Hem zaten ciddiyetsiz bir adamdım.
Akşamları sayfalarda notlar arıyorum,
İkinci el kitapları bu yüzden mi seviyorum ?
Bilmiyorum kırgın mıyım  biraz sessizim.
Haklısın belki de hep böyleydim.''
----------------------------------------------------------------------
Bir anı olarak, tek yapabildiğim şarkılar dinlemek ve biraz hüzünlenmek.
He biraz da özlemek, sonra unutmak.
Sonra tekrar hatırlamak, yine unutmak.

18 Nisan 2016 Pazartesi

İyi misin?

+Üzgünüm Enrico, bunun mümkün olması iyilerin cennete gitmesi gibi bir şey.

-Ama iyiler cennete gider? 

+Hayır çocuğum, iyiler dosdoğru aşağı gider. 

Çakılırcasına…

16 Nisan 2016 Cumartesi

Sandalye boş mu? A pardon, seni görmedim

Bazen melankoliyi özlüyorum. Mantığımı devre dışı bırakabilmeyi unuttum.
Yaptığım hatalar sayılı ama saymayı bitiremiyorum, kaçta kaldığımı unutup baştan başlıyorum.
İlerisi belirsizken yaşamak zor. Çok fazla ilerisi için plan yapıp yaşamak da.
Hayat zor.
Selam.
Zor diyorum ama ne yaşadım da bu sonuca vardım bilmiyorum.
Ya da hatırlamıyorum.
Hatırlamak istemiyor da olabilirim.
Hatalarımı kabul etsem bile geri adım atmıyorum.
Bazı insanlar beni korkutuyor. Bazıları sinirlendiriyor.
Bazılarının yanındaysa kendim olamıyorum.
Yanında kendim olabildiklerimi de uzaklaştırıyorum.
Kimisi de beni yok sayıyor.
Sanırım 'ben'den korkuyorum.
Yine yazıyorum. Bi'şeyler yolunda değil.
Ne olduğu konusunda emin değilim.
Kelimelerim cümle oluşturamıyor.